Brussels lawaaiAlgemeen Dagblad , woensdag 6 maart 2002 De maatregelen die in Brussel tegen geluidshinder in voorbereiding zijn, moeten de Europese bevolking over enkele jaren beter beschermen tegen overlast van verkeer en vervoer. Het plan, waarover de Nederlander De Roo namens het Europees Parlement overeenstemming heeft bereikt met het Spaanse EU-voorzitterschap, oogt indrukwekkend. Maar zal het er ook echt van komen? Er zitten nogal wat haken en ogen aan zulke verstrekkende en ingrijpende voorstellen, ook al omdat er grote nationale belangen mee zijn gemoeid. Als grote luchthavens, zoals in Frankfurt, Parijs, Londen en Amsterdam aan banden worden gelegd, zullen de lidstaten zich daar zeker niet voetstoots bij neerleggen. Zelfs niet als er een garantie is dat wetgeving in gelijke mate voor alle landen geldt en daardoor dus geen wijziging brengt in geldende concurrentieverhoudingen. Het ambitieniveau van de EU is er de laatste jaren niet groter op geworden. In dat opzicht valt het toe juichen dat het Europees Parlement een stap vooruit wil zetten op het voor burgers belangrijke punt van de geluidsoverlast. Tegelijk dringt zich de vraag op of er geen belangrijker kwesties zijn die veel dringender om een oplossing vragen. Al jaren wordt een harmonisatie bepleit van het beleid ten aanzien van asielzoekers, maar in die kwestie komt vooruitgang uiterst moeizaam tot stand. Het is zelfs twijfelachtig of aan Europa allerlei bevoegdheden moeten worden toegekend die veel beter op nationaal niveau te regelen zijn. Dat sluit het doen van aanbevelingen op zichzelf allerminst uit: het is wenselijk de productie van geluidsarme autobanden te stimuleren, maar daarmee is nog niet gezegd dat de EU ook alle regels moet uitvaardigen en op de naleving moet toezien. Want dat veronderstellen zulke alomvattende regelingen veelal: in zijn almacht wikt en beschikt Brussel. Als burgers in Europa verlegen zitten om terugdringing van het lawaai, wat stellig het geval is, zijn ze het meest gebaat bij concrete maatregelen tegen overlast in hun directe leefomgeving. Dat geldt zowel voor het kabaal van drukke verkeersaders dat hen uit de slaap houdt, vliegtuigen die bij nacht en ontij overkomen en motoren en bromfietsen, waarvan het geluid de aanvaardbare grenzen ver overschrijdt. En dan stellen burgers ook nog eens terecht de eis dat regels worden nageleefd. Om dat vanuit Brussel te beloven is makkelijker dan het ook daadwerkelijk na te komen. |